مدیریت یک زنبور مزاحم

مدیریت یک زنبور مزاحم

یک روز زیبای آفتابی است و شما برای یک آبتنی فرح‌بخش و حمام آفتاب روانه ساحل می‌شوید. دریا فیروزه‌ای است و نسیم آرامی نیز می‌وزد. بدن خود را آغشته به روغن کرده‌اید، قوطی نوشیدنی دلخواه را نیز دم دست گذاشته‌اید و گاهی جرعه‌ای از آن را می‌نوشید. همه‌چیز به‌خوبی پیش می‌رود. ناگهان صدای ملال‌آور زنبور شما را پریشان می‌کند. زنبور سمج دست‌بردار نیست و گویی مأموریت یافته تا شما را نابود کند. اوضاع از این بدتر نمی‌شود! زنبور مزاحم تنها نیست و با بچه‌محل‌هایش به دیدار شما آمده. برهنه و بی‌دفاع هستید و نشانه‌ها از این حکایت دارند که باید از ضیافت آفتاب چشم‌پوشی کنید و راه خانه را پیش گیرید.

بهترین راه برای مقابله با زنبورها پیشگیری است. پیشگیری مؤثر به این معنی است که توجه آن‌ها را جلب نکنیم و اگر نزدیک شما شدند آن‌ها را نترسانید. روش‌های پیشگیری خصوصاً در پاییز اهمیت ویژه‌ای می‌یابند، این فصل زمانی است که بیشترین گزش‌ها صورت می‌پذیرد. برای تولید هر کیلو عسل، زنبورها از حدود ۴ میلیون گل دیدار می‌کنند. در پاییز و با کاهش گل‌ها، زنبورها قلمرو وسیع‌تری را برای یافتن غذا جستجو می‌کنند و ریسک‌پذیری بالاتری دارند.

بوی عطر، اسپری مو، صابون‌های معطر، لوسیون‌ها و روغن‌ها زنبورها را به‌سوی شما هدایت می‌کند. بهتر است از استفاده از آن‌ها پرهیز کنید. زنبورها معمولاً به کودکان که دارای بوی شیرین هستند توجه نشان می‌دهند. اسپری‌های دافع زنبورها می‌توانند برای مدت کوتاهی آن‌ها را از شما دور نگهدارند. اکثر این اسپری‌ها دارای ماده‌ای به نام DEET در ترکیب اصلی خود هستند که نقش به سزایی در دفع پشه‌ها و زنبورها دارد. ماده سیترونلا (Citronella) کمتر روی پوست اثر می‌گذارد، اما در کل تأثیر دفع‌کنندگی DEET را به همان اندازه ندارد. برخی از انواع روغن‌های آفتاب نیز دارای مواد دافع حشرات هستند. در کل از روغن‌هایی که دارای بوی شیرین هستند پرهیز کنید. از پوشیدن لباس‌هایی با رنگ‌های روشن، خصوصاً دارای طرح گل‌ها بپرهیزید. زنبورها می‌توانند رنگ‌های فرابنفش را ببینند، جداً از پوشیدن رنگ‌های فسفری پرهیز کنید.

نوشیدنی‌های شما می‌توانند محرک زنبورها باشند؛ قوطی‌های نوشابه غنی از شکر هستند و بدون اینکه متوجه باشید زنبورها به درون قوطی می‌روند. لکه فراموش‌شده مربا روی لباس نیز مشکل‌ساز می‌شود. اگر زنبورها به نوشیدنی شما علاقه نشان می‌دهند، آن را در اختیارشان بگذارید و خودتان به‌آرامی از محل دور شوید.

اگر زنبوری در نزدیکی شما فرود آمد و یا نسبت به شما کنجکاو شد، این نکات را به خاطر داشته باشید:

  1. تکان نخورید و به کودکان خود بگویید که آرام باشند. حرکات سریع می‌توانند زنبورها را شگفت‌زده و ترغیب به نیش زدن کند.
  2. به‌آرامی به‌سوی زنبور فوت کنید. این عمل زنبور را به دور شدن از شما ترغیب می‌کند بدون اینکه او را بترساند.
  3. پابرهنه نباشید. مطمئناً زنبور از اینکه پای خود را رو یا کنار او بگذارید می‌ترسد. کفش یا دمپایی از ترس او نمی‌کاهد اما پای شما را از زنبور سراسیمه ایمن نگه می‌دارد.
  4. کلاه بگذارید. زنبور به‌طور غریزی نسبت به حیوانات پشمالو که از کندویش عسل می‌دزدند واکنش نشان می‌دهد و در نزدیکی موهای شما در بالاترین حد آمادگی حمله قرار می‌گیرد.
  5. اگر زنبورها امانتان را بریدند، احتمال دارد که در نزدیکی کندوی آن‌ها هستید و بهتر است آنجا را ترک کنید. زنبورها محیط اطراف کندو را قلمرو خود قلمداد می‌کنند و به هر قیمتی ازآنجا در برابر متجاوزین به دفاع می‌پردازند.
  6. بهتر است همیشه یک پماد گزش حشرات و یک ورقه قرص آنتی‌هیستامین (ضد حساسیت) همراه داشته باشید.

اقدامات اولیه در برابر گزیدگی زنبور

  1. زنبورهای عسل معمولاً پس از گزش، نیش خود را در پوست شما جا می‌گذارند. با خراشیدن پوست به‌وسیله یک سوزن یا چاقو آن را بیرون بکشید. از دست‌کاری کردن نیش با انگشت خودداری کنید، چراکه این کار احتمالاً باعث ورود زهر بیشتری به داخل پوست می‌شود. مکیدن جای زهر نیز ممکن است مؤثر باشد.
  2. ناراحتی، سوزش و خارش ناشی از نیش حشرات اغلب با استفاده از پماد گزش حشرات خنثی می‌شود. حتماً مقداری از آن را همراه خود داشته باشید.
  3. افرادی که مورد گزش زیاد و شدید زنبورها واقع می‌شوند و یا به نیش زنبور حساسیت دارند، ممکن است دچار شوک آنافیلاکتیک شوند که باعث تورم و مسدود شدن مجرای تنفسی می‌شود. در این حالت سریعاً نیش را خارج کرده و از داروهای آنتی‌هیستامین (ضد حساسیت) استفاده کنید. در صورت نیاز عملیات احیاء (CPR) را انجام دهید، مطمئن شوید که راه‌های تنفسی مصدوم باز هستند و در اولین فرصت او را به پزشک برسانید.
  4. اگر تنها هستید و واکنش‌های آلرژیک شدیدی (واکنش جلدی بزرگ‌تر از ۲۰ سانتی‌متر، وجود شواهد عفونت، دشواری در تنفس، اختلال در تکلم و کاهش سطح هوشیاری) در خود می‌بینید، بی‌وقفه با مرکز امداد اورژانس تماس بگیرید و مشکل و محل استقرار خود را با آن‌ها در میان بگذارید. در این شرایط به‌هیچ‌وجه رانندگی نکنید.